Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Μυθιστόρημα




Σα μια ηρωίδα βγαλμένη από κάποιο μυθιστόρημα

του Τσέχωφ, του Πούσκιν, του Ντοστογιέφσκι ίσως,

τρέχω απ’ άκρη σ’ άκρη διασχίζοντας λόγγους και βουνά

μ’ ένα μόνο σκοπό. Εσένα!

Τ’ αγκάθια ξεσκίζουν τα πόδια μου.

Σταγόνες από αίμα ζεστό σημαδεύουν τα μέρη απ’ όπου πέρασα…

Τα βάτα μπλέκουν στα μαλλιά μου. Πείνα και δίψα δε γνωρίζω.

Τροφή μου και ζωή μου, τ’ όνομά σου!

Το κρύο χιόνι, βάλσαμο στης καρδιάς μου την παγωνιά…

Με νύχια και με δόντια, με ματωμένα γόνατα,

κόντρα στους Κύκλωπες και στους Λαιστρυγόνες,

μ’ ένα χτύπο στην καρδιά μου που πάλλει τ’ όνομά σου,

χίλιες φορές να πέφτω και χίλιες να σηκώνομαι...

Κι αν τα μάτια απ’ τα δάκρυα έχουν θολώσει,

το δρόμο τον ξέρει η καρδιά μου!

Όπου κι αν είσαι, όπου κι αν σ’ έχουν κρύψει,

σε ψηλού όρους την κορφή,

σ’ απάτητα μονοπάτια,

σε λαγούμια βαθιά κάτω απ’ τη γη,

θα σε βρω!

Η πυξίδα της καρδιάς μου δεν κάνει λάθος.

Δείχνει πάντα εσένα!

Τρελός χορός του έρωτα πάνω σε βρεγμένο χώμα,

οι στάλες της βροχής σμίγουν

με τα κόκκινα σημάδια απ’ της καρδιάς το αίμα!

Κι όλο τρέχω, όλο ψάχνω, με μια ανάσα,

μ’ ένα χτύπο στην καρδιά σε ψάχνω!

Σ΄ έψαχνα στο χθες. Σε σκονισμένα όνειρα

και γκρίζους εφιάλτες!

Θα σε ψάχνω στ’ αύριο σε δύσβατα μονοπάτια

μέσα στο δαίδαλο της ψυχής μου!

Κι όταν σε βρω, στα γόνατα θα πέσω

να φιλήσω τις άκρες απ’ τα παπούτσια σου!

Προσκυνώντας μπροστά σου,

μοναδική θυσία θα βγάλω και θα αποθέσω

την καρδιά μου…

που γεννήθηκε με τη μορφή σου χαραγμένη πάνω της!

Και μ’ ένα στεναγμό, σαν αντικρύσω τη λάμψη των ματιών σου,

Θα ξεψυχήσω!

Ίσα – ίσα προλαβαίνοντας να δω,

πως σχηματίζεται το χαμόγελο στις άκρες των χειλιών σου!...

Θα μείνω για πάντα εκεί, γονατιστή μπροστά σου,

Παντοτινά δική σου! Για σένα μόνο γεννήθηκα!

Κι ανέπνεα για σένα!

Μόνο για σένα! Πιστά, παντοτινά, δικιά σου!