Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

ΗΧΟ - ΧΡΩΜΑΤΑ


Σκισμένες σελίδες, ξεχασμένες σε κάποιο συρτάρι,
τα χρόνια που πέρασαν.
Κίτρινισμένες κηλίδες τα σημάδια απ' τα δάκρυά μου
πάνω τους!
Φθόγγοι δίχως ήχο, δίχως αρμανία,
άτσαλα ριγμένοι σχηματίζουν τις λέξεις:
Ο ν ει ρ α ... Α γ α π ω ... Υ π α ρ χ ω ...
Υπάρχω ... λέξη που δηλώνει παρουσία, ζωή!
Χρώμα, κόκκινο το χρώμα του πάθους
κόκκινο σαν το αίμα που κυλά στις φλέβες και δίνει ζωή!
Όνειρα ... δεν υπάρχουν χωρίς ζωή.
Ζούμε, ονειρευόμαστε και προχωράμε!
Χρώμα, πράσινο, το χρώμα της ελπίδας!
Αγαπώ ... παίρνω ζωή, κάνω όνειρα, υπάρχω!
Χρώμα, τα χρώματα της ίριδας.
Κόκκινο του πάθους, πράσινο της έλπιδας,
κίτρινο όπως τα σημάδια πάνω στο χαρτί ...
Ο ν ει ρ α ... Α γ α π ω ... Υ π α ρ χ ω ...
Λέξεις και χρώματα ανακατεμένα
πάνω στον καμβά ενός ζωγράφου,
μπερδεύονται και σχηματίζουν στρόβιλους!
Πού και πού, κάποιο χρώμα ξεφεύγει απ' τον τρελό χορό.
Φεύγει μακρυά βγάζοντας έναν ήχο που γίνεται κραυγή!
Αλλά δεν υπάρχει κανείς για ν' ακούσει
κι ο ήχος μοιάζει με σιωπή! ...
Φωνάζουν οι λέξεις, κραυγές υψώνονται απ' το πουθενά!
Κανείς τριγύρω!
Σιωπή!... Σιωπή!... Σιώπη!...
Το χρώμα της είναι το μαύρο και μέσα σ' αυτό, χάνονται όλα τα χρώματα...
Σβήνουν όλες οι λέξεις ...

Τα χρώματα της ίριδας
βουλιάζουν στο κενό
κι η νύχτα πάλι απλώνεται,
σαν χέρι μαγικό...
Σκεπάζει τα χαμόγελα
και φέρνει παγωνιά,
κρύα η βραδυά που έρχεται,
γεμάτη μοναξιά...

1 σχόλιο:

  1. Οσο υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που σε νοιάζονται και σ'αγαπάνε πραγματικά, τα χρώματα δε πρόκειται να ξεθωριάσουν.
    Υπάρχει βέβαια και η άλλη μερίδα των ανθρώπων που μας θεωρεί δεδομένους/ες... χαμένοι μέσα στα δικά τους κόμπλεξ κατωτερότητας και ανασφάλειας ξεσπάνε σ'εμάς φορτώνοντας μας ενοχές,ενίοτε και τύψεις προκειμένου να καταπολεμήσουν τα δικά τους φαντάσματα...
    Πιάστους απο το χέρι λοιπόν και δείξε τους εσύ τα χρώματα του τόξου. Πες τους ότι δεν υπάρχει μόνο το μαύρο χρώμα... και δώσε τους την παλέτα και το πινέλο να ζωγραφίσουν αυτοί τα δικά τους χρώματα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή