Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΕΥΧΕΣ




Σκονισμένες ευχές τα όνειρά μου,
σαν βέλη της Λέρνης μες στην καρδιά μου.
Σημάδια με αίμα στο χώμα ριγμένα,
τα εφηβικά φτερά μου για πάντα σπασμένα.

Εφιάλτης τα όνειρα, τα πρωτινά μου
γίνονται δάκρυ που καίνε μες στη ματιά μου.
Σα στάλα βροχής, αργά κυλάνε,
τα όνειρα σα σκόνη για πάντα σκορπάνε.

1 σχόλιο:

  1. H δασκάλα μου που μου έμαθε σκραμπλ (και την ξεπέρασα εννοείται χεχεχε) μου έλεγε πάντα ότι οι πίκρες και οι στενοχώριες είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Σκέψου λοιπόν τη ζωή μας χωρίς βάσανα & στενοχώριες τι βουβή και μονότονη θα ήτανε. Εξάλλου σκοπός μας είναι να αποδείξουμε ότι κάθε δάκρυ μας, μας κάνει πιο δυνατές αλλά πάνω απ'όλα μας θυμίζουν ότι είμαστε ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ φιλαράκι μου!!! είναι πανέμορφο το ποιημα αλλά σε εκλιπαρώ αν δε θες να φουντάρω απο το μπαλκόνι καλό θα ήταν το επόμενο να έχει λίγο πιο χαρούμενη νότα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή