Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Για τη φίλη μου...


Μες της ζωής το μονοπάτι, άλλοτε μοναχικό κι άλλοτε πολύβουο, συναντάμε Ανθρώπους κι ανθρωπάκια.
Κάθε φορά, σε κάθε συνάντηση, κάτι θα δώσουμε, κάτι θα πάρουμε.
Αυτή η διαρκής ανταλλαγή δημιουργεί τις αναμνήσεις μας. Άλλοτε θλιβερές, μοναχικές, άλλοτε ευχάριστες. Αναπολήσεις που προκαλούν πόνο, ή νοσταλγία.
Μα όσο πόνο κι αν έχουν, όση αβάσταχτη νοσταλγία του παρελθόντος, πάντα υπάρχει ένα αυρίο που μας προκαλεί περιμένοντας να μας δώσει κι αυτό κάτι. Μια ανάμνηση, μια νοσταλγία, έναν άλλο πόνο. Οι αναμνήσεις είναι το μόνο που μας απομένει όταν έχουμε χωριστεί από αυτούς που αγαπάμε. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις, ακόμα κι αν μας πονάνε και στις ελπίδες.
Κάποτε ο κύκλος στον οποίο βαδίζουμε, κλείνει κι αφήνει πίσω του ένα κενό. Ένα, για κάθε κύκλο. Κι ένας άλλος κύκλος παίρνει τη θέση του... Άλλος μικρότερος, άλλος μεγαλύτερος...
Κι εκεί, στο τέλος της κυκλικής μας πορείας, ένας νέος δρόμος ανοίγεται. Τι αφήνουμε πίσω; Τι παίρνουμε μαζί μας; Ποιος οδηγεί τα βήματά μας στο ατέλειωτο αυτό ταξίδι; Κανείς δε ξέρει να μας πει.
Όσο όμως υπάρχουν άνθρωποι που μας κρατάν φυλακισμένους στις αναμνήσεις τους, δεν υπάρχει θάνατος. Δεν υπάρχει λησμονιά.
Ζούμε μέσα τους και θα ζούμε για όσο υπάρχει κάποιος που η θύμησή μας του προκαλεί νοσταλγία. Οι αναμνήσεις δεν σκονίζονται...
Έτσι είναι η ζωή και δεν αλλάζει. Γιατί αν δεν υπήρχε θάνατος, δε θα γνωρίζαμε πως ζούμε. Αν δεν υπήρχε ο πόνος, δε θα ξέραμε την ευτυχία.

1 σχόλιο:

  1. Αχ βρε φιλαρακι
    Ωρες Ωρες σκέφτομαι πως θα ήταν η καθημερινότητα μας χωρίς φίλους...πραγματικούς φίλους όμως, που σκοπός τους είναι η συμπαράσταση στα δύσκολα κι όχι η εκμετάλλευση
    Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΜΟΥ. ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή