Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

ΗΧΟ - ΧΡΩΜΑΤΑ


Σκισμένες σελίδες, ξεχασμένες σε κάποιο συρτάρι,
τα χρόνια που πέρασαν.
Κίτρινισμένες κηλίδες τα σημάδια απ' τα δάκρυά μου
πάνω τους!
Φθόγγοι δίχως ήχο, δίχως αρμανία,
άτσαλα ριγμένοι σχηματίζουν τις λέξεις:
Ο ν ει ρ α ... Α γ α π ω ... Υ π α ρ χ ω ...
Υπάρχω ... λέξη που δηλώνει παρουσία, ζωή!
Χρώμα, κόκκινο το χρώμα του πάθους
κόκκινο σαν το αίμα που κυλά στις φλέβες και δίνει ζωή!
Όνειρα ... δεν υπάρχουν χωρίς ζωή.
Ζούμε, ονειρευόμαστε και προχωράμε!
Χρώμα, πράσινο, το χρώμα της ελπίδας!
Αγαπώ ... παίρνω ζωή, κάνω όνειρα, υπάρχω!
Χρώμα, τα χρώματα της ίριδας.
Κόκκινο του πάθους, πράσινο της έλπιδας,
κίτρινο όπως τα σημάδια πάνω στο χαρτί ...
Ο ν ει ρ α ... Α γ α π ω ... Υ π α ρ χ ω ...
Λέξεις και χρώματα ανακατεμένα
πάνω στον καμβά ενός ζωγράφου,
μπερδεύονται και σχηματίζουν στρόβιλους!
Πού και πού, κάποιο χρώμα ξεφεύγει απ' τον τρελό χορό.
Φεύγει μακρυά βγάζοντας έναν ήχο που γίνεται κραυγή!
Αλλά δεν υπάρχει κανείς για ν' ακούσει
κι ο ήχος μοιάζει με σιωπή! ...
Φωνάζουν οι λέξεις, κραυγές υψώνονται απ' το πουθενά!
Κανείς τριγύρω!
Σιωπή!... Σιωπή!... Σιώπη!...
Το χρώμα της είναι το μαύρο και μέσα σ' αυτό, χάνονται όλα τα χρώματα...
Σβήνουν όλες οι λέξεις ...

Τα χρώματα της ίριδας
βουλιάζουν στο κενό
κι η νύχτα πάλι απλώνεται,
σαν χέρι μαγικό...
Σκεπάζει τα χαμόγελα
και φέρνει παγωνιά,
κρύα η βραδυά που έρχεται,
γεμάτη μοναξιά...

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

ΣΚΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΕΥΧΕΣ




Σκονισμένες ευχές τα όνειρά μου,
σαν βέλη της Λέρνης μες στην καρδιά μου.
Σημάδια με αίμα στο χώμα ριγμένα,
τα εφηβικά φτερά μου για πάντα σπασμένα.

Εφιάλτης τα όνειρα, τα πρωτινά μου
γίνονται δάκρυ που καίνε μες στη ματιά μου.
Σα στάλα βροχής, αργά κυλάνε,
τα όνειρα σα σκόνη για πάντα σκορπάνε.

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Για τη φίλη μου...


Μες της ζωής το μονοπάτι, άλλοτε μοναχικό κι άλλοτε πολύβουο, συναντάμε Ανθρώπους κι ανθρωπάκια.
Κάθε φορά, σε κάθε συνάντηση, κάτι θα δώσουμε, κάτι θα πάρουμε.
Αυτή η διαρκής ανταλλαγή δημιουργεί τις αναμνήσεις μας. Άλλοτε θλιβερές, μοναχικές, άλλοτε ευχάριστες. Αναπολήσεις που προκαλούν πόνο, ή νοσταλγία.
Μα όσο πόνο κι αν έχουν, όση αβάσταχτη νοσταλγία του παρελθόντος, πάντα υπάρχει ένα αυρίο που μας προκαλεί περιμένοντας να μας δώσει κι αυτό κάτι. Μια ανάμνηση, μια νοσταλγία, έναν άλλο πόνο. Οι αναμνήσεις είναι το μόνο που μας απομένει όταν έχουμε χωριστεί από αυτούς που αγαπάμε. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις, ακόμα κι αν μας πονάνε και στις ελπίδες.
Κάποτε ο κύκλος στον οποίο βαδίζουμε, κλείνει κι αφήνει πίσω του ένα κενό. Ένα, για κάθε κύκλο. Κι ένας άλλος κύκλος παίρνει τη θέση του... Άλλος μικρότερος, άλλος μεγαλύτερος...
Κι εκεί, στο τέλος της κυκλικής μας πορείας, ένας νέος δρόμος ανοίγεται. Τι αφήνουμε πίσω; Τι παίρνουμε μαζί μας; Ποιος οδηγεί τα βήματά μας στο ατέλειωτο αυτό ταξίδι; Κανείς δε ξέρει να μας πει.
Όσο όμως υπάρχουν άνθρωποι που μας κρατάν φυλακισμένους στις αναμνήσεις τους, δεν υπάρχει θάνατος. Δεν υπάρχει λησμονιά.
Ζούμε μέσα τους και θα ζούμε για όσο υπάρχει κάποιος που η θύμησή μας του προκαλεί νοσταλγία. Οι αναμνήσεις δεν σκονίζονται...
Έτσι είναι η ζωή και δεν αλλάζει. Γιατί αν δεν υπήρχε θάνατος, δε θα γνωρίζαμε πως ζούμε. Αν δεν υπήρχε ο πόνος, δε θα ξέραμε την ευτυχία.